Szłam smutno po korytarzu...
Nikogo nie obchodziłam, nie miałam kolegów, nawet znajomych... A przyjaciele byli dla mnie marzeniem... Rozglądałam się dookoła, miałam wrażenie, że inni śmieją się ze mnie, choć pewnie tylko mi się wydawało... Każdy dzień dłużył się i dłużył... |
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz