- I po tatusiu. - powiedziałam i się do niego przytuliłam. Staliśmy tak
chwilę, gdy Livy i Zero otworzyli oczy. Wyglądało jakby się nam
przyglądali. Wzięłam Zero na ręce a Kiba Livy i weszliśmy do salonu.
- Potrzymaj ich, a ja przyniosę butelki.
Poszłam do kuchni, a Kiba siedział z dziećmi na kanapie.
- Powinieneś częściej trzymać ich na rękach. Razem sodko wyglądacie. -
powiedziałam wracając z butelkami. Wzięłam Livy na ręce, a jedną butelkę
dałam Kibie. Nakarmiliśmy dzieci i posadziliśmy je na fotelu, by nie
spadły. Uśmiechnęłam się do dzieci, i one do mnie także. Podeszłam do
okna.
- Co cię martwi? - spytał Kiba podchodząc do mnie.
- Czy my na prawdę musimy o wszystko walczyć?
- Co masz na myśli?
- To, że najpierw musieliśmy walczyć z Markusem, Erickiem, a teraz Sieg i
ta jego grupa. Na początku chodziło im o nas, ale my się umiemy
obronić. A dzieci? Livy i Zero są bezbronni.
- Nigdy nie zostawimy ich samych. Będą bezpieczni.
Spojrzałam ze smutkiem na Kibę, a potem na Zero i Livianne.
- Co się tam stało? Czy oni tu wrócą i kto dał im rozkaz zabicia nas?
Mamy jeszcze jakiś wrogów? - spytałam, ale Kiba nie odpowiedział. -
Kiba, wiem o tym. Wiem, że w naszej szkole są ich szpiedzy. Jednego się
pozbyłam, gdy ty poszedłeś do Altair'a negocjować.
(Kiba?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz