Obudziłem się.
Koło mnie był duży czarny wilk.
Rozejrzałem się dookoła.
Przede mną paliło się jeszcze ognisko.
Próbowałem wstać.
Wilk, który leżał przy mnie też się obudził.
Zamieniłem się w człowieka
- Kim jesteś? - spytałem pod dźwigając się na rękach by wstać
- Jestem Arpita - przedstawiła się
- Gdzie jesteśmy? - spytałem
- W jaskini - powiedziała
- Ile tu jesteśmy? - spytałem łapiąc się za głowę
- Dopiero kilka godzin - powiedziała - Pomogłam Ci się uwolnić, nie pamiętasz?
- Nie za bardzo - przyznałem
- Dobrze się czujesz?
- Bywało lepiej, ale dzięki
- Usiądź - powiedziała
- Nie mogę - Muszę wracać do dzieci i Asamii... - powiedziałem i opadłem na ziemię
- Nie ruszaj się na razie stąd. Pewnie Cię będą szukać
- Nie mogę - powiedziałem
Wstałem i podszedłem do wyjścia.
Było strasznie jasno na zewnątrz.
Postałem tak trochę by się przyzwyczaić do światła.
Nikogo nie zauważyłem w pobliżu.
ruszyłem w kierunku miasta.
Arpita poszła za mną
- Długo jesteś?
- Co?
- No wampirem, długo? - spytałem odwracając się do niej
- Od urodzenia - przyznała - Mój ojciec był wampirem. A ty skąd wiesz?
- Umiem czytać
- Ty też?
- Tak wyszło...
- Znasz może Renesme?
- Znam, a co to twoja znajoma?
- Tak
- Jest pewnie u Shu lub spaceruje po mieście
- Zaprowadzisz mnie do niego
- Do Shu?
- Tak
- Dobra, to zaraz tu niedaleko. A ty dlaczego zerwałaś z wampirami?
(Arpita?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz