- No to jaki warunek?
- To że musisz obiecać że nie będziesz więcej pakować się w kłopoty i że będziesz pilnować Renesme - powiedziałem - Wy to zawsze musicie się w coś wpakować
- A ty?
- Co ja ?
- Tak samo jak ty i Sieg, tak samo wszędzie się pakujecie
- To było dawno... - powiedziałem spoglądając w okno
- A co to za krew?
- To.. takie tam
- Czyli co?
- Mała bójka, normalka
- A odnośnie ciebie obiecujesz?
- Tak
- No to gdzie teraz jest Renesme?
- W swoim domu
- A gdzie te wampirki?
- Pewnie włóczą się gdzieś po mieście
- to chodźmy je poszukać - powiedziałem wstając i podchodząc do drzwi - Idziesz?
- Tak,tak - powiedział i poszedł za mną
Poszliśmy w kierunku miasta. ani śladu wampirów.
W jednej alejce słychać było krzyki.
Stały tam dwa wampiry, które piły krew z kobiety
- Nie przeszkadzam - powiedziałem do nich
- nie wiesz jak bardzo - odpowiedział jeden z nich odwracając się i skacząc na mnie
- Nie tak prędko - powiedziałem i złapałem go za szyje i przygwożdżając go do ziemi
- Nagle drugi wampir odwrócił się i puścił kobietę
- No proszę - powiedział - psa nam przywiało - zaśmiał się
spojrzałem na Doshite. Stał i przyglądał się zajściu
- Spencer jesteś beznadziejny - powiedział - z psem nie dajesz sobie rady?
- Pomóż mi ! - wymamrotał drugi
Zabiłem pierwszego wampira. Podszedłem do drugiego
- bardzo dobrze zrobiłeś, nie nadawał się - powiedział
- ty też - powiedziałem
-I co możesz mi zrobić??
- Na przykład cie zabić inne propozycje??
- Nawet mnie nie dotkniesz - powiedział pewny siebie
- Zamieniłem się w wilka i próbowałem na niego skoczyć.
On rzucił mną o ścianę budynku.
Zamieniłem się z powrotem.
Miałem już podchodzić, gdy poczułem okropny ból w nodze.
Nie mogłem dłużej ustać.
Upadłem na kolana.
- Co robisz?
- Jak to co, zaraz Cię zabiję
Próbowałem wstać, ale nie mogłem kontrolować nóg.
Po chwili się dusiłem
nie mogłem ruszyć nawet ręką
Leżałem na ziemi
Przedemna stał wampir z wyciągniętą ręką.
Próbował podejść do Doshite.
Kazałem mu uciekać.
powiedziałem że wiem co robię.
Doshite zaczął uciekać.
Wampir jednak nie pobiegł za nim.
Stanął w miejscu i patrzył się w stronę biegnącego Doshite
Chwilkę się nie ruszał.
Odwrócił się w moją stronę i spojrzał się na mnie.
Miałem ochotę go zabić.
Jak nigdy to pragnienie było tak silne
Nie mogłem w ogóle się ruszyć
Wampir stał tak przedemną i nic nie mówił
Minęło wiele minut aż w końcu coś powiedział.
- Jak chcesz umrzeć - powiedział śmiejąc się - Szybko czy powoli?
- ''Jak by chodziło o ciebie to by to była powolna śmierć''
- O a jednak odpowiedziałeś - odpowiedział - to może sobie jeszcze trochę porozmawiamy
Usiadł na starym zniszczonym fotelu
- ''A tobą nie mam o czym''
- Może o tym chłopaku, albo dziewczynie? Jak jej było? Renesme?
-'' Zostaw ich w spokoju ''
- Bo co? Przecież nic nie możesz zrobić - zaśmiał się - a może byś dołączył do nas?
- ''Po moim trupie''
- Proszę bardzo - powiedział
W tym momencie nie mogłem oddychać, dusiłem się.
- Wedle życzenia - powiedział . A szkoda, stałbyś się jak ta dziewczyna. pożytek przynajmniej z ciebie bym miał. Zrobił byś co Ci bym kazał, a potem zabił.
- ''co zrobiła Renesme''?
- Nie musisz wiedzieć, spytaj się jej.. - urwał - o przepraszam, zapomniałem, ty się nie dowiesz
Nagle wampir przywrócił mi czucie w rekach i nogach
Pod dźwignąłem się na rekach i stanąłem ledwie na nogi.
Podparłem się o ścianę.
- Czego chcesz - wydyszałem
- Zmieniłem zdanie
- I?
- Zabiorę cie ze sobą
- Kpisz, nigdzie nie idę
- Iść może nie - powiedział
Nagle przed nami pojawiło się sześć wampirów. Wszystkie patrzyły w jego kierunku.
- Wzywałeś nas Jack?
- Tak - powiedział - Zabierzcie go stąd
Wampiry szybkim ruchem podeszły do mnie. Nie zdążyłem nawet poruszyć ręka a już mnie trzymali. Kilka minut później znaleźliśmy się w jakimś miejscu. Roiło się tam od krwiopijców
- Co tu robimy? - spytałem próbując się wyrwać
- Posłużysz może jako śniadanie - powiedział
- Co?!
- O tym zdecyduje nasz pan
- Nie możesz mnie już zabić
- Nie, ale to kusząca propozycja - odpowiedział - Od kilku lat planujemy zniszczyć School Wolf
- Co?!
- przestań zadawać tyle pytań - powiedział - Jestem zmęczony, idę spać
- A co z nim?
- Zamknij go gdzieś, ale e tak stad nie ucieknie żywy
Odwrócił się w druga stronę i poszedł przed siebie. W końcu znikł za ścianą.
Ja wylądowałem w jakiejś dziurze.
- ''Pięknie '' - pomyślałem - ''Dlaczego zawsze mnie to spotyka''
oparłem się głowa o ściane i patrzyłem przed siebie. pomieszczenie było ciemne, nic nie widziałem. siedziałem tak i wpatrywałem się w czerń.
(C.D.N)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz