piątek, 4 stycznia 2013

Od Renesme - do Doshite

-Shu nie rób tego!-krzyknęłam wybiegając za nim.
Ale on zdążył już zniknąć w lesie.
Ja chciałam mu tylko pomóc.
Nich wie że ma na kogo liczyć.
Ale nie chce mnie zrozumieć.
Czemu? Nie mam bladego pojęcia.
Czułam się już lepiej.
Ale doskwierał mi głód.
Od 3miesięcy nie piłam krwi.
A to mnie już bardzo osłabiło.
Wybiegłam z domu, nie mówiąc o tym Kibie i Asami.
Po chwili byłam w głębi lasu.
Wsłuchałam się w odgłosy i trochę "powęszyłam".
Usłyszałam dorodnego jelenia.
Szybko znalazłam się niedaleko.
Zaczęłam się cicho skradać.
Ustawiłam się pod wiatr.
Po chwili wyskoczyłam i przytrzymałam zwierzę.
Następnie wgryzłam się w jego szyję i wypiłam krew.
Cóż ciekawie było być pół wampirem, a pół wilkołakiem.
Nie rozumiem tylko jak się powstrzymywałam przed atakiem moich kolegów.
Nie było to łatwe, no ale nieźle od nich "jechało".
Nie żeby coś ale wampiry mają tak ,że czują zapach wilkołaka.
A ludzie tego nie czują.
Mamy bardzo wyostrzone wszystkie zmysły.
Nagle powiał zimny wiatr.
Poczułam niedaleko człowieka.
Był na wzgórzu.
Chodził po nim.
Nagle wywrócił się i przeciął.
Chwilę stanęłam ,a potem ruszyłam w jego stronę.
Powstrzymanie się od ludzkiej krwi było o wiele gorsze.
Czaiłam się za drzewami.
Nagle usłyszałam jak ktoś się zbliża.
Obejrzałam się i zobaczyłam Doshite, potem znów spojrzałam na chłopaka z krwawiącym kolanem.
Odeszłam lekko od drzew zaciskając pięści.
Stanęłam sztywno i wpatrywałam się w rannego.
Przełknęłam ślinę i stanęłam z jednej nogi na drugą.

(Doshite??)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz