Szłam sobie kiedy zauważyłam Kibę i Siegrain'a. Sieg wbił mu szkło w
brzuch. Wkurzyłam się. Miałam dość Sieg'a. Jimena wyciągnęła szkło z
brzucha Kiby. Podbiegłam do niej.
-Zostaw ranę mnie.-Powiedziałam.
-Masz bandaż przy sobie?-Zapytała.
-Mam coś więcej.-Powiedziałam po czym się zmieniłam w wika.
Dotknęłam delikatnie łapą rany Kiby, skupiłam się i rana zaczęła się
goić. Nadal byłam smutna przez to co powiedział Kiba, że kochał Asami,
więc moje moce były słabsze i nie mogłam sprawić by rana się całkiem
zagoiła. Potem zabrałam łapę i znowu się zmieniłam w człowieka. Wyjęłam z
torby bandaż i duży plaster i zrobiłam opatrunek Kibie. Potem wstałam.
-Mam nadzieję, że wydobrzeje.-Popatrzałam jeszcze na Kibę.
-Ja też mam taką nadzieję.-Powiedziała Jimena wstając.
-A właśnie. Jak Ci na imię?-Zapytałam.
-Jimena. A ty?
-Courtney. Miło poznać.-Uśmiechnęłam się i wyciągnęłam rękę.
-Mi też miło.-Nowa znajoma odwzajemniła uśmiech i ścisnęła moją dłoń.
-To ja lecę. Pa!-Powiedziałam i odeszłam.
-Pa! Do jutra w szkole!-Odpowiedziała Jimena.
Szłam tak kiedy zauważyła Sieg'a. Wziąłam go za kark i przygniotłam go do jakiejś ściany czy co to tam było.
-I co teraz zrobisz? Wiedz, że każda przegrana i rana jaką mi zrobisz
doda mi motywacji, a zresztą jestem uzdrowicielką.-Powiedziałam i
przycisnęłam go mocniej.
(Sieg?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz