środa, 21 listopada 2012

Od Jimeny - do Sieg'a

Byłam sama i spacerowałam.
Usłyszałam jakieś ciche mówienie.
Szybko weszłam w krzaki i zobaczyłam krwawiącego Sieg"a.
Podbiegłam do niego , płaczem.
-Coś ty zrobił-mówiłam do siebie ze łzami w oczach.
Zadzwoniłam na pogotowie.
Uciskałam jego ranę , dopóki nie przyjechała karetka.
Kazali mi zostać i przynieść mu jutro ubrania.
Nie chciałam go zostawiać, samego.
Ale poszłam do niego do domu.
I spakowałam mu parę ubrań.
Nad ranem poszłam do szpitala.
Ujrzałam lekarza wychodzącego od niego.
-I co z nim panie doktorze?-zapytałam
-Jest w bardzo złym stanie.
Nie wiem czy przeżyje-powiedział i poszedł-przykro mi.
Weszłam do niego.
Postawiłam walizkę obok jego łóżka.
Siedziałam chwilę przy nim.
A potem zadzwoniłam do Kiby.
Czekałam na Kibę.
Była 22:00, zasnęłam na krześle.

Po godzinie, poczułam że ktoś mnie dotyka w ramię.
-Kiba?-zapytałam
-Tak, co z nim?-zapytał
-No lekarz nie wie czy przeżyje-powiedziałam.
Asami też przyszła, była rozpłakana.
Siedzieliśmy tak wszyscy do pierwszej w nocy.
Potem Kiba i Asami poszli do domu.
Siadłam obok niego i czekałam, aż się obudzi.
Miałam nadzieję.
Mimo że był nie miły dla połowy.
To w ważnych chwilach pomagał i okazywał dobroć.
Nigdy nie usłyszałam od niego słowa dziękuję.
Ale to nic , nie przeszkadzało mi to.
-Sieg musisz się obudzić.
Kiba i Asami cię potrzebują-powiedziałam dotykając jego ręki.
Myślałam gdybym mogła coś zrobić.
Wiedziałam że ma okropną przeszłość.
Ale to nie był jego czas.
Wiem nie mógł żyć bez swojego brata.
Po tym zamknął się w sobie, ale ja to rozumiem.
Też się zamknęłam w sobie.
Ale przyjaciele mi pomogli.
Sieg przecież by był milszy gdyby dał sobie pomóc.
Siedziałam tak cały czas, w końcu zasnęłam.
(Sieg obudzisz sie??)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz