- Na ludzi? - zdziwiłem się
- A co w tym dziwnego?
- Mu też jesteśmy prawie jak ludzie, jak możesz polować na ludzkie dzieci?!
- Każdy ma jakieś zainteresowania - odparła niewzruszona
- Ale żeby od razu na..
- Idziesz? - zapytała przemieniając się w wilka i biegnąc przed siebie
- Zaczekaj - zawołałem robiąc to samo
Pobiegliśmy w stronę lasu.
- Może jednak się rozmyślisz?
- Nie - powiedziała ze śmiechem przeskakując powalony pień
- Stój! - zawołałem ale się nie usłuchała
Po kilku metrach w końcu się zatrzymała. Spojrzała się za siebie upewniając że cały czas biegłem za nią
- Widzisz - powiedziała oblizując się - Są - dodała ze śmiechem
- Nie pozwolę ci żebyś je zabiła! - powiedziałem nerwowo
-Tak? Ciekawe.. - spojrzała się raz jeszcze na swoje ofiary -Smaczny obiad - dodała
Rozejrzała się na boki i podeszła cicho. Poszedłem za nią kilka kroków. Szykowała się do skoków. Ona na prawdę mówiła serio! - pomyślałem. Te dzieci nic nie podejrzewały. Bawiły się pluszakami niczego nie przeczuwając. Nigdy nie polowałem na coś co nie ma żadnej szansy na uratowanie życia. A co dopiero człowiek! Silli odbiła się tylnymi łapaki i skoczyła. Zrobiłem to samo. W połowie skoku znalazłem się przy niej. Chwyciłem ją delikatnie kłami za łapę i odepchnąłem. Wylądowała lekko na ziemi. Ja natomiast runąłem na ziemię. Podniosłem się i pokręciłem głową . Dziewczyna również wstała. Posłała mi nienawistne spojrzenie.
- Nie możesz ich zabić - powiedziałem przemieniając się w człowieka i łapiąc się za nadgarstek na który upadłem
- Nie będziesz mi mówił co ja mam robić! - wykrzyczała
- Ale..
- Nie jestem już głodna - powiedziała rzucając ostatni raz spojrzenie na swoje niedoszłe ofiary - Idziesz? - spytała podchodząc do mnie
- Tak - powiedziałem bez namysłu
- To chodź - zaśmiała się gładząc dłonią mój policzek
(Silla?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz