piątek, 22 lutego 2013

Od Delili

Biegłam przed siebie. Za mną dudniło mnóstwo nóg, gonili mnie. Dlaczego? Co im zrobiłam? Jestem niewinna. Niewinna, dopóki nie zaatakuję. Muszę się wstrzymać. Patrzyłam na moje łapy, uparcie odbijające się od ziemi. Zdążyć przed nimi. Nie mogą mnie zabić, za dużo przeszłam. Zobaczyłam przepaść, miejsce, gdzie ziemia się urywała. Już po mnie. Zaraz zginę, to pewne. Szybko zmieniłam się w dziewczynę. Jeśli umrzeć, to w prawdziwej postaci. Moje włosy spadały mi na twarz mokrą od deszczu. Stopa nadepnęła na ostatni skrawek stabilnej ziemi. Mocno odbiłam się od niej i wyskoczyłam w powietrze.
Spadałam w dół. Obróciłam się w powietrzu kilka razy. Zamknęłam oczy, nie chcąc widzieć śmierci. Nagle okropny ból w klatce piersiowej i nodze przesłonił mi rzeczywistość.
Spadłam.
*
- Nic jej nie jest?
- Co ty, Livy. Spadła z jakiś sześćdziesięciu metrów. To i tak cud, że żyje.
Przyciszone głosy docierały do moich uszu. Uuh, moja głowa. Gdzie ja jestem? Powoli otworzyłam powieki. Wpatrywały się we mnie dwie osoby - małe dziecko i dorosła dziewczyna. Kiedy zobaczyły, że otworzyłam oczy, odetchnęły z ulgą. Młodsza spojrzała na mnie z zaciekawieniem.
- To twój naturalny kolor włosów?
Chciałam odpowiedzieć, więc pogrzebałam w pamięci. Ale nie znalazłam tam odpowiedzi, czy farbowałam włosy, czy mam takie naturalne. Nie było też odpowiedzi na pytania o rodzinie, historii, nazwisku, pochodzeniu. Kompletna pustka, jakbym narodziła się na nowo.
Usiadłam i spojrzałam się na obserwatorki. Byłam na skraju załamania.
- Nie pamiętam - odpowiedziałam.
- A jak się nazywasz? - zapytała starsza
- Jestem... Delila. - odparłam po krótkim zastanowieniu - Tak, Delila.
Na to pytanie znałam odpowiedź. Moje imię było tak wyraziste, że nie sposób go było nie zapamiętać.
- Gdzie ja jestem? - zapytałam po chwili milczenia.

(Asami? Livy?)



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz