-Nic się nie stało-powiedziałam siląc się na uśmiech.-Tylko się... zdenerwowałam...
-W porządku.-odpowiedział również z uśmiechem. Chłopak podszedł do mnie i pomogł mi wstać. Do tamtej chwili nie zdawałam sobie sprawy z tego, że kucam. -Jestem Fuji. -Shay. Nigdy nie byłam biegła w sztuce konwersacji,ale teraz nie mogłam sklecić pożadnego zdania.Chłopak również sie nie odzywał, w skutek czago staliśmy w niezręcznym milczeniu przez(jak mi sie zdawało) całą wieczność. Czas ma dziwną właściwość rozciagania sie i kurczenia w zależności od naszych nastrojów. Żeby ukryć zmieszanie zadałam pierwsze lepsze pytanie jakie przyszło mi do głowy: -Uczysz się tu od niedawna, prawda? -Tak. -Gdybyś uczył się tu dłużej-mówiłam dalej- napewno bym Cię rozpoznała. Nie łatwo nie zwrócić uwagi na takiego wilka jak ty... Zapóźno zdałam sobie sprawę z sensu moich słów. -Ja..nie miałam na myśli.... -W porządku-powiedział z szerokim uśmiechem. Zaczełam się zastanawiać jaki odcień szkarłatu muszą przybrać moje policzki zanim chłopak odejdzie i zostawi mnie w spokoju? Moje bezsensowne rozważania przerwał głos Fuji'ego: |
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz