Spojrzałam na niego zdziwiona.
On nawet nie wiedział co to za broń.
Ja wiedziałam i nie miałam zamiaru patrzeć, jak zaraz będzie się zwijał z bólu.
Wyszłam przed niego i odepchnęłam kulę, która trafiła w drzewo nad głową człowieka.
-I ty przeciwko własnej rasie!-wrzasnął łowca.
-Może...................ale nie toleruję ,zabijania nawet wampirów-powiedziałam z uśmiechem.
Podeszłam gwałtownie do wilkołaka i przyparłam do drzewa.
Spojrzałam mu w oczy.
Jego źrenice stały się jak wielkości cienkich szpilek.
Następnie łowca uciekł.
Moja tajemnicza i niezawodna broń, przed innymi.
-Niech cię nie zwiedzie niepozorny wygląd ich broni-powiedziałam poważnie i zagadką.
(Senri??)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz