-Ej Kiba... Wiesz ja wiem już co to za język.... I słowa.
-No co?
-No to w języku hindii i oznacza bramy nieba i klucz do raju.
Ale w jakim sensie nie wiem. w sumie to może być alegoria że gdzieś ukryto jakiś skarb w starożytnej skrzynce i ten klucz do niej jest i po prostu musimy ją znaleźć. A gdzie to nie wiem-powiedziałem
[Kiba?]
środa, 6 marca 2013
piątek, 22 lutego 2013
Od Delili
Biegłam
przed siebie. Za mną dudniło mnóstwo nóg, gonili mnie. Dlaczego? Co im
zrobiłam? Jestem niewinna. Niewinna, dopóki nie zaatakuję. Muszę się
wstrzymać. Patrzyłam na moje łapy, uparcie odbijające się od ziemi.
Zdążyć przed nimi. Nie mogą mnie zabić, za dużo przeszłam. Zobaczyłam
przepaść, miejsce, gdzie ziemia się urywała. Już po mnie. Zaraz zginę,
to pewne. Szybko zmieniłam się w dziewczynę. Jeśli umrzeć, to w
prawdziwej postaci. Moje włosy spadały mi na twarz mokrą od deszczu.
Stopa nadepnęła na ostatni skrawek stabilnej ziemi. Mocno odbiłam się od
niej i wyskoczyłam w powietrze.
Spadałam w dół. Obróciłam się w powietrzu kilka razy. Zamknęłam oczy, nie chcąc widzieć śmierci. Nagle okropny ból w klatce piersiowej i nodze przesłonił mi rzeczywistość. Spadłam. * - Nic jej nie jest? - Co ty, Livy. Spadła z jakiś sześćdziesięciu metrów. To i tak cud, że żyje. Przyciszone głosy docierały do moich uszu. Uuh, moja głowa. Gdzie ja jestem? Powoli otworzyłam powieki. Wpatrywały się we mnie dwie osoby - małe dziecko i dorosła dziewczyna. Kiedy zobaczyły, że otworzyłam oczy, odetchnęły z ulgą. Młodsza spojrzała na mnie z zaciekawieniem. - To twój naturalny kolor włosów? Chciałam odpowiedzieć, więc pogrzebałam w pamięci. Ale nie znalazłam tam odpowiedzi, czy farbowałam włosy, czy mam takie naturalne. Nie było też odpowiedzi na pytania o rodzinie, historii, nazwisku, pochodzeniu. Kompletna pustka, jakbym narodziła się na nowo. Usiadłam i spojrzałam się na obserwatorki. Byłam na skraju załamania. - Nie pamiętam - odpowiedziałam. - A jak się nazywasz? - zapytała starsza - Jestem... Delila. - odparłam po krótkim zastanowieniu - Tak, Delila. Na to pytanie znałam odpowiedź. Moje imię było tak wyraziste, że nie sposób go było nie zapamiętać. - Gdzie ja jestem? - zapytałam po chwili milczenia. (Asami? Livy?) |
|
Od Kiby - do Doshite
- Tu - powiedziałem podając mu słownik
- Dzięki
- Rozumiesz coś z tego?
- Zaraz sprawdzę
- Po jakim to języku
- nie mam pewności ale to...
- No?
- To może być...
(Doshite?)
- Dzięki
- Rozumiesz coś z tego?
- Zaraz sprawdzę
- Po jakim to języku
- nie mam pewności ale to...
- No?
- To może być...
(Doshite?)
sobota, 16 lutego 2013
Od Doshite do Kiby
-Ten klucz... nie wiem. Muszę wymyślić sposób by się dowiedzieć do czego jest.
Kiedyś widziałem go gdzieś.
Już wiem. Chodź-powiedziałem
poszliśmy do biblioteki.
Znalazłem odpowiednią książkę. Był klucz.
Ale tam były zapisane słowa w języku hindi ale go nie rozumiałem.

-musimy rozszyfrować tą wiadomość-powiedziałem.-Gdzie masz słownik?-spytałem
[Kiba?]
Kiedyś widziałem go gdzieś.
Już wiem. Chodź-powiedziałem
poszliśmy do biblioteki.
Znalazłem odpowiednią książkę. Był klucz.
Ale tam były zapisane słowa w języku hindi ale go nie rozumiałem.
-musimy rozszyfrować tą wiadomość-powiedziałem.-Gdzie masz słownik?-spytałem
[Kiba?]
czwartek, 14 lutego 2013
Od Sorani - do Jack'a
Chwilę pomyślałam.
W końcu jestem tu nowa i chyba lepiej nawiązywać nowe znajomości.
Potem spojrzałam na mojego Valentino.
Pogłaskałam go czule i zwróciłam się do Jack"a.
-Z wielką chęcią-uśmiechnęłam się-To gdzie najpierw??
(Jack??)
W końcu jestem tu nowa i chyba lepiej nawiązywać nowe znajomości.
Potem spojrzałam na mojego Valentino.
Pogłaskałam go czule i zwróciłam się do Jack"a.
-Z wielką chęcią-uśmiechnęłam się-To gdzie najpierw??
(Jack??)
środa, 13 lutego 2013
Od Nevit'a - do Arpity
- Jasne - powiedziałem
- Pewnie jest głodny
- Możliwe, chodźmy
Wstaliśmy z ławki i poszliśmy do domu Arpity.
Puściła kota na podłogę a on zaczął biegać po całym domu.
- Chyba się już zadomowił - uśmiechnąłem się
- Na to wygląda, dam mu może mleka
- Jasne
Poszła w kierunku lodówki i wyjęła karton mleka.
Wlała do miseczki i położyła na podłodze
(Arpita?)
- Pewnie jest głodny
- Możliwe, chodźmy
Wstaliśmy z ławki i poszliśmy do domu Arpity.
Puściła kota na podłogę a on zaczął biegać po całym domu.
- Chyba się już zadomowił - uśmiechnąłem się
- Na to wygląda, dam mu może mleka
- Jasne
Poszła w kierunku lodówki i wyjęła karton mleka.
Wlała do miseczki i położyła na podłodze
(Arpita?)
Od Jack'a - C.D Sorani
Po zajęciach poszedłem przejść się do lasku.Chodziłem zamyślony aż
prawie wlazłem w drzewo!Odruchowo odskoczyłem w bok.Przede mną stanął
dęba biały koń, a dziewczyna dosiadająca go spadła krzycząc:
-Valentino!
Widocznie musiałem go wystraszyć...
Podszedłem do niej, żeby sprawdzić czy nic się jej nie stało.Dziewczyna podparła się na łokciach i spojrzała na mnie.
-Nic ci nie jest?-spytałem pomagając jej wstać.
-Chyba nic.
-Przepraszam, to moja wina...
-Nic nie szkodzi.
-Owszem szkodzi.A tak w ogóle to jestem Jack, a ty?-spytałem z uśmiechem.
-Mam na imię Sorani.-oznajmiła.
-Ładnie.
-Dzięki.-uśmiechnęła się.
-Masz, może ochotę na spacer? Oczywiście jeśli nie, zrozumiem...
<Sorani??>
-Valentino!
Widocznie musiałem go wystraszyć...
Podszedłem do niej, żeby sprawdzić czy nic się jej nie stało.Dziewczyna podparła się na łokciach i spojrzała na mnie.
-Nic ci nie jest?-spytałem pomagając jej wstać.
-Chyba nic.
-Przepraszam, to moja wina...
-Nic nie szkodzi.
-Owszem szkodzi.A tak w ogóle to jestem Jack, a ty?-spytałem z uśmiechem.
-Mam na imię Sorani.-oznajmiła.
-Ładnie.
-Dzięki.-uśmiechnęła się.
-Masz, może ochotę na spacer? Oczywiście jeśli nie, zrozumiem...
<Sorani??>
Subskrybuj:
Posty (Atom)