wtorek, 25 grudnia 2012

Od Kiby - do Asami

- Być może się domyśli, ale..
- Ale co?
- Na pewno za to nas nie zabije - zaśmiałem się
- A właśnie, co Croon od Ciebie chciał tydzień temu?
- On przychodzi czasami do mnie by sprawdzić jak mi się mieszka i takie tam..
- Do każdego tak??
- Nie.. Nie mówiłem Ci ,ale Croon jest...
- Kim?
- Osiem lat temu mnie jakby przygarnął
- Nigdy nic mi o tym nie mówiłeś...
- Nie ma o czym, to było dawno
- Teraz wiem
- Dobra nie ważne
- Masz jeszcze coś ciekawego do powiedzenia o sobie i czego jeszcze nie wiem?
- Chyba nie, a ty?
(Asami?0


poniedziałek, 24 grudnia 2012

Od Asami - do Kiby

- Powinnaś leżeć i odpoczywać. - powiedział Kiba, gdy podeszłam.
- Wiesz, że nie umiem siedzieć bezczynnie i nic nie robić. To co kupiłeś?
- Świeże pieczywo i parę produktów.
- To ja zrobię sniadanie.
Już chciałam pokroić chleb, gdy Kiba złapał mnie za rękę, w której trzymałam nóż.
- Ty idź się połóż, a ja zrobię śniadanie.
- I myślisz, że pójdę i będę leżała bezczynnie? - spytałam z uśmiechem.
- Nie, ale przynajmniej nie zemdlejesz w kuchni.
- Bardzo śmieszne. - powiedziałam oddając nóż.
Poszłam się pokoju. Włączyłam muzykę i się położyłam. Po chcwili przyszedł Kiba ze śniadaniem.
- Mam nadzieję, że będzie ci smakować.
- Napewno. - i zaczęliśmy jeść.
Po chwili wpadło mi do głowy pewne pytanie.
- Czy Croon może się domyślić? Co będzie jeśli się skapnie? Co raz trudniej jest to ukrywać.
(Kiba?)

Od Kiby - do Asami

- Jak spałaś? - spytałem powoli się podnosząc
- Dobrze a ty?
- Też . Już ranek
- Tak
- Która to już godzina?
- Jedenasta piętnaście
- Dzisiaj jest sobota, więc poleż sobie a ja pójde do sklepu kupić cos na śniadanie dobrze?
- Dobrze, tylko wracaj szybko.
Wyszedłem z mieszkania. Poszedłem do miasta. Kupiłem świeże pieczywo i kilka produktów. ciegle nie dawała mi spokoju sprawa ze Siegiem. Chciałbym go poszukać, ale nie moge zostawić Asami samej. Wróciłem do domu. Zakupy zostawiłem na blacie w kuchni
- Co kupiłes? - spytała Asami podchodząc do mnie
(Asami?)

Od Asami - do Kiby

Sieg wyszedł z domu, a Kiba wrócił z kocem. Usiadł na łóżku.
- Sieg nie powinien cię denerwować. A właściwie to gdzie on jest?
- On... on musiał wyjechać.
Kiba spojrzał na drzwi, a potem na mnie.
- I pewnie nie wiesz, gdzie i dlaczego wyjeżdza?
- Nie, ale kazał mi przekazać Jimenie, że ma go nie szukać. Niedługo wróci.
- Mam nadzieję. Tylko żeby nie wpakował się znowu w jakieś kłopoty.
Uśmiechnełam sie. Byłam zmęczona, ale siedziałam jeszcze jakiś czas z Kibą, aż w końcu zasnęliśmy leżąc na łóżku. Obudziły mnie promienie słoneczne. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, że Kiba jeszcze śpi. Nie chciałam go budzić, więc położyłam rękę na jego włosach i zaczęłam je gładzić. Myślałam co miał na mysli Sieg mówiąc, że Jimena nie będzie zadowolona, gdy go znajdzie. Wtedy spojrzałam na Kibę, który otworzył już oczy.
(Kiba?)

Od Sieg'a - do Kiby i Asami

-Przyniosę ci koc .. - powiedział Kiba i wyszedł z pokoju .
Podszedłem do łóżka Asami .
-Przepraszam ... - powiedziałem
-Musisz w końcu zrozumieć że to była moja decyzja ...
-Już zrozumiałem ... -westchnąłem i podszedłem do drzwi
-Gdzie idziesz ?
-Asami .. mogę mieć do ciebie prośbę ?
-Zależy o co chodzi ...
-Musze na jakiś czas wyjechać z miasta i nie wiem kiedy wrócę ...
-Co ? Dlaczego ?
-Nie mogę ci tego powiedzieć .. .ale gdyby Jimena się o coś pytała ... powiedź żeby mnie nie szukała ... bo ... jak już najdzie nie będzie zadowolona z tego co zrobię ...
-Jeśli musisz to idź ... - powiedziała spokojnie .
Kiwnąłem głową i wyszedłem . Wymknąłem się tak żeby Kiba mnie nie widział . Zmieniłem się w wilka i pobiegłem w swoją stronę ....

Od Kiby - do Asami

Pobiegłem do Asami. Zemdlała. Zaniosłem ją do domu. Sieg poszedł z nami. Położyłem Asami na łóżku, na szczęście nic jej się nie stało
- Co ty najlepszego zrobiłeś?!
- Ja...ja, to sama.... - powiedział blady Sieg
- Było na nią nie krzyczeć, zobacz co się stało!
- Kiba - powiedziała cichym głosem Asami próbując wstać
- Jestem, leż spokojnie, boli Cie coś?
- Chyba nie..
(Asami?)

Wesołych Świąt!!!

Marzeń-o które warto walczyć,
Radości-którymi warto się dzielić,
Przyjaciół z którymi warto być
I nadziei bez której nie da się żyć