Nie mogłam w to uwierzyć. Nie wiedziałam co Sieg zrobił Kibe, ale obiecałam sobie, że pomogę mu odzyskać pamięć.
- Nie poddam się bez walki. Odzyskam Kibę. - powiedziałam stanowczo.
- A my ci w tym pomożemy. - dodał Peter.
- Tak, Kiba to nasz kumpel. - dołączył się Nevit
- Nie zostawimy go. - zakończył Mark
- Dzięki chłopaki. - i się uśmiechnęłam.
Mark, Nevit i Peter chcieli to załatwić w szkole, ale ja nie mogłam
czekać. Przemieniłam się w wilka i pobiegłam tropem Kiby i Siega.
Dobiegłam do jakiegoś jeziora. Zobaczyłam jak walczą. Przemieniłam się z
powrotem.
- Kiba? - powiedziałam cicho podchodząc.
- To znowu ta dziewczyna.
- Kiba, nie pamiętasz? To ja Asami.
Kiba spojrzał na Siega. Ten tylko kiwnął głową.
- Sieg mówi, że jesteśmy wrogami! - krzyknął na mnie.
- Nie Kiba. Proszę, przypomnij sobie o wszystkim, przypomnij sobie o
nas. - ostatnie zdanie powiedziałam przez łzy. -Przypomnij sobie
wieczór, skałę i czerwone róże. Proszę cię.
Nie wytrzymałam i zaczęłam płakać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz