Wstałam i nie patrząc już na niego podeszłam do jakiegoś drzewa i odwróciłam się do niego plecami.
- Bo jak wiesz mam bardzo twardy charakter, ale jestem łatwo
wybuchowa... Niestety teraz sama sobie zadaje odpowiedź na te pytanie...
I chyba poniekąd znam na to odpowiedź... - westchnęłam
- No to powiedz...
- Bo przypominasz bardzo mojego brata...
- Twojego brata? - zdziwił się
- Tak... Jak byłam mała znęcał się nade mną. Rodzice nic o tym nie
wiedzieli i groził mi, że jak im powiem co mi robi to mnie zabije...
Kazał mi kłamać i wymyślać szybko na poczekanie wymówki dlaczego i skąd
mam siniaki... Raz zranił mnie tak dotkliwie, że wylądowałam w szpitalu.
Byłam także w śpiączce... Kiedy wyszłam ze szpitala obawiałam się
pierwszy raz powrotu do domu. Niestety musiałam... Sytuacja ciągle się
powtarzała, lecz gdy osiągnęłam 14 lat wtedy uświadomiłam sobie, że nie
mogę sobie pozwalać na to, by się tak nade mną znęcał... Pewnej nocy
poszłam do jego pokoju i nożem kuchennym podcięłam mu gardło... Zmarł na
miejscu. Jeszcze tej samej nocy uciekłam z domu, ale nie dlatego, że
się bałam, lecz dlatego, że nie zamierzałam siedzieć w jednej i tej
samej dziurze... Jesteś pierwszym, który w ogóle to wie, ale mam
prośbę... Nikomu o tym nie mów, choćby nie wiem co...
Nadal się nie odwracałam w jego stronę, oparłam się o pień drzewa i patrzyłam w dal.
(Siegrain?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz