Siedziałam
na arenie. Nie mówiłam nikomu, że idę na zakazane walki wilków. Rodzice
by mnie zabili albo by mnie policja zamknęła w więzieniu. Siedziałam na
widowni i czekałam na swoją kolej. Zauwarzyłam Kibę i jego kumpli. Kiba
walczył przede mną. Kiedy skończyła się walka zabrali nieprzytomnego
Kibę do szpitala. Bałam się o niego. Następnego dnia po szkole poszład
do szpitala. Zajrzałam do pokoju Kiby. Leżał patrząc w sufit. Miał
bandaż na głowie. Jego kumpli nie było. W końcu zapytałam:
-Mogę?
-Wchodź.-Odpowiedział.
-Jak się czujesz?-Zapytałam go patrząc w jego piękne oczy.
-Boli mnie ramię, głowa.... Prawdę mówiąc wszystko...
-Współczuję Ci....-Powiedziałam z żalem.
-Echh... Nie pierwszy nie ostatni raz...-Powiedział Kiba po czym zapytała podejrzliwe:-Byłaś na arenie?-Spojżał na mnie.
-Nooo... Byłam....-Jąkałam się.
-A walczyłaś?-Zapytał.
-Nie.
-Dlaczego? Byłaś tylko na widowni?
-Nie. Nie dlatego.-Zaprzeczyłam.
-To dlaczego?-Dopytywał się Kiba.
Nie odpowiadałam. Nie wiedziałam co mu odpowiedzieć.
-No powiedz!-Naciskał.
-Bo...Bo nie chciałam...-Skłamałam.
-No, ale powiedz prawdę!-Kiba nie dawał za wygraną.
Przez chwilę milczałam, ale w końcu zebrałam się na odwagę.
-Ze względu na Ciebie. Tak się o Ciebie martwiłam i myślałam o Tobie, że
nie dałam rady walczyć.-Powiedziałam po czym spuściłam głowę i sie
zarumieniłam.
Kiba nie odpowiadał. Mierzył mnie wzrokiem. Czułam się głupio. Mogłam nic nie mówić. Ale było już za późno....
-To ja lecę...-Powiedziałam po czym odeszłam od jego łóżka.
-Pa...-Odpowiedział Kiba niepewnie.
Wyszłam ze szpitala usiadłam na ławce w mieście. Rozmyślałam nad tym co
powiedziałam. Czułam się głupio. Ale też w głębi serca miałam ochotę
zabić Siegrain'a za to co zrobił...
(Tylko tym razem dokończ Kiba)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz