Jeszcze trochę posiedzieliśmy i przegadaliśmy, w końcu wszyscy się
rozeszli prócz mnie i Siegrain'a. Nagle on oparł się o pień jakiegoś
starego spróchniałego drzewa i uśmiechnął się szyderczo. Spojrzał na
mnie.
- I z czego się tak szczerzysz? - spytałam z sarkazmem
- Z Twojego śmiesznego wyrafinowania - odpowiedział kpiarsko
- Masz tak cały czas zamiar mnie oczerniać?
- Ależ i owszem - jego złośliwy uśmiech nadal nie znikał z twarzy
- Licz się ze słowami, szczeniaku - warknęła
- Bo co?
- Bo oberwiesz.
- No dajesz mała... Tylko na to czekam.
Nie wytrzymałam i zmieniłam się w wilka. On również. Rzuciliśmy się na
siebie i zaczęliśmy gryźć. Użarłam go w gardło, lecz on chwycił mnie za
kark i rzucił o pień drzewa. Wstała jak gdyby nigdy nic. Znów zaczęliśmy
walczyć.
(Dokończ Siegrain)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz