-Nie szkodzi...-Powiedziałam. Łzy napływały mi do oczu. W końcu wybuchłam płaczem.
-Nie przejmuj się...-Pocieszał mnie Kiba.
Ocierałam łzy. Nie potrafiłam przestać, nie potrafiłam. To tak bolało jakby mi ktoś wbił nóż w serce... A nawet bardziej.
-Naprawdę nie szkodzi...-Ciągle płakałam.
Ja poprostu nie... Nie potrafiłam. Kochałam go na śmierć i życie. A
poniosłam taką klęskę. Zabrakło mi tchu w płucach od płaczu. Miałam
duszności, ale nie potrafiłam przestać płakać. Poczym straciłąm
przytomność....
(Kiba?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz