Idąc po korytarzach szkolnych ujrzałam Siegrain'a. Jakby jeszcze tego mi
brakowało. Nawet nie miałam ochoty na niego patrzeć, więc nawet na
niego ani razu nie raczyłam spojrzeć
- Czego chcesz? - rzuciłam obojętnie
- Niczego... Wpadłem na Ciebie przez przypadek - odpowiedział niechętnie
- Widzę, że zawitałeś do szpitala - rzekłam z sarkazmem
- To już nie Twoja sprawa - syknął
- Słusznie, bo mało mnie obchodzą Twoje blizny... I rany - prychnęłam - Tak naprawdę to nic, a nic mnie nie obchodzą.
- No i dobrze... Nie ma zamiaru, by ktoś mi pomagał, zapamiętaj to sobie.
- Pamiętam i to bardzo dokładnie - rzekłam z oburzeniem
- Po Twoim tonie głosu da się wywnioskować, że masz na mnie focha... - uśmiechnął się
- A kto by nie miał - powiedziała z sarkazmem
- Racja... W końcu mnie każdy nienawidzi - powiedział jakby triumfalnie
- Masz się czym chwalić - prychnęłam
- Nawet nie wiesz jak mnie to uszczę... - urwałam mu nagle
- Mogłam Cię wtedy w lesie nie ratować i biec dalej, zostawiając Ciebie
na pastwę losu jak to leżałeś rany w dodatku z kulą jaką Ci posłał
myśliwy... Gdyby nie ja już byś wisiał nad jakimś kominkiem. Z resztą co
mnie to obchodzi przynajmniej mielibyśmy od Ciebie święty spokój. Gdyby
nie ja to byś dzisiaj nawet nie chodził już po tej szkole... - rzekłam
poważnie i stanowczo
Chciał coś jeszcze powiedzieć, ale ja go tylko szybko wyminęłam, włożyłam ręce do kieszeni i szłam dalej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz