- Czego wy jeszcze chcecie?! - krzyczałam na chłopaków. Żaden z nich nie odpowiadał.
- Rusz się! - popchnął mnie jeden.
Szłam przed siebie. Jeden z chłopaków, chyba przywódca, trzymał nóż przy
mojej szyji. Próba ucieczki by się nie udała. Wtedy poczułam przez
więź, która łączyła mnie i Kibę, że nie poddał się tak łatwo. Był
blisko, bardzo blisko. Rozejrzałam się dyskretnie do okoła. Było
trzynastu chłopaków przeciwko Kibie. Postanowiłam grać na zwłokę.
- Do czego mnie jeszcze potrzebujecie?! Mieliście mnie zostawić?! Przecież...
- Siedź już cicho! Umowa dotyczyła, że któreś z was zginie, ale ty uzdrowiłaś Siega.
- I to był twój największy błąd! - krzyknął drugi i popchnął mnie dalej.
Czułam, że Kiba jest blisko. Obserwował nas i szukał odpowiedniego
momentu. Doszliśmy do jakieś polany, gdzie paliło się ognisko.
Podprowadzili mnie bliżej. Przy ognisku stała dziewczyna, która do nas
podeszła.
- Przecież mieliście jednego z nich zabić! - krzyknęła na chłopaków.
- I tak zrobiliśmy, ale ona uzdrowiła Siega.
Dziewczyna podeszła do mnie i mi się przyjrzała. Zpoliczkowała mnie i
upadłam na ziemie zasłaniając brzuch. Dziewczyna spojrzała zaciekawiona.
- Głupcy! Przecież ona jest w ciąży! Tylko z którym?
- Z Kibą. Nasi zwiadowcy ich obserwowali.
- To już wiemy, jak zadać cios Kibie bez walki. - powiedziała dziewczyna z uśmieszkiem.
- To się wam nie uda! - krzyknęłam wstając. Wtedy zaatakował ich od tyłu Kiba.
(Kiba?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz