Skoczyłam na Kibę i przygwoździłam go do ziemie.
- Zejdź Asami! Muszę im pomóc.
- Nie pozwolę ci! Nie narażaj się tak!
- Nie pozwolę im zginąć!
- Kiba! Nie chcę cię stracić!
Leżałam na nim i trzymałam by się nie wyrwał. Leżeliśmy na ziemi, a
wokół nas toczyła się walka. Dla mnie i dla Kiby czas się zatrzymał.
Spojrzałam mu w oczy. Uspokoił się. Dotknęłam jego polika i go
pocałowałam. Nie był to zwykły pocałunek. Rany zaczęły się goić. Czułam,
że słabnę. Przekazywałam Kibie część mojej siły. Nie miałam zwykłej
mocy uzdrawiania. To była Moc Ducha. Ale nie miałam czasu teraz
wszystkiego tłumaczyć. Upadłam obok. Kiba był zdrowy, nie było nawet
śladu po ranie na brzuchu. Wstał i przeniósł mnie w bezpieczne miejsce.
- Teraz tu zostaniesz? - spytał
- I tak nie mam siły. - powiedziałam.
Kiba pobiegł w stronę Siega, a ja czekałam aż to wszystko się skończy i
wrócimy wszyscy do domu. W końcu ze zmęczenia zasnęłam nie zważając na
walkę.
(Kiba?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz