Lekarz powiedział, że dzieci są zdrowe. Radził mi jednak, żebym została
jeszcze jeden dzień. Już miała się zgodzić, gdy poczułam, że Kiba jest
zły i smutny. Coś się nie zgadzało. Spakowałam plecak, który przyniósł
mi Kiba. Wzięłam dzieci i wyszłam. Skierowałam się do domu, cały czas
sprawdzając co się dzieje. Próbowałam się porozumieć ze Sieg'iem, ale
jego myśli były zablokowane. Jimena była za daleko, a Kiba nie
odpowiadał. Zaczęłam się niepokoić. Weszłam do domu, położyłam Livy i
Zero w łóżeczkach. Zadzwoniłam do pierwszej osoby, jaką miałam na
wyszukiwarce telefonu.
- Mark. Musisz mi pomóc...
GODZINĘ PÓŹNIEJ
Biegłam przed siebie w postaci wilka. Wiedziałam, że dzieci są pod dobrą
opieką. Wiedziałam co jest już grane. Sieg okazał się zdrajcą. W końcu
udało mi się porozumieć z Kibą, a raczej wejść do jego myśli bez
pozwolenia. Kolejna zaleta Mocy Ducha. Aman zginął próbując nas ratować.
Biegłam w stronę chłopaków.
- "Doshite i Kiba są w parku. A skoro jest też tam Sieg, to znaczy, że
reszta wilkołaków musi być w pobliżu" - myślałam. Nagle zatrzymałam się
wbijając pazury w śnieg. Zrozumiałam o co im chodzi.
- "Kiba! To jest pułapka." - wysłałam mu wiadomość przez więź.
Szybko zawróciłam w stronę szpitala. Zauważyłam jak Kiba i Doshite są przy drzwiach. Szybko do nich doskoczyłam.
- Asami?! Co ty tu robisz? Gdzie dzieci? - spytał Kiba
- Są bezpieczne. Gdzie są wszyscy? Renesme, Hige, Jimena?
- Nie wiem. Każdy jest dziś czymś zajęty. - odezwał się Doshite.
- Oni będą chcieli nas wyłapać po kolei. - powiedziałam.
- Musimy być razem. Wilkołaków jest dość dużo, ale nie możemy się skontaktować. - dodał Kiba.
- Mogę spróbować za pomocą Mocy Ducha. Powinno się udać. - i spróbowałam się skontaktować z innymi wilkołakami z naszej szkoły.
- Moc Ducha? - spytał Doshite
- Asami ją posiada. Wiesz coś o niej? - spytał Kiba.
- Kiedyś o niej słyszałem.
- Załatwione. - przerwałam im rozmowę.
(Doshite, Kiba?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz