- To nie był przypadek.
- Moim zdaniem był. Teraz tylko marnujesz życie.
- Wcale nie marnuję! Jestem szczęśliwa, ale po prostu nie wiem co o tym myśleć! - zaczęłam na niego krzyczeć.
- Nie wiesz co myśleć, bo wiesz, że mam rację i nie chcesz się przyznać.
- Nie chcę o tym już mówić. - powiedziałam i wstałam. Cały świat
zawirował mi przed oczami i usłyszałam tylko wołanie Siega i Kiby. Potem
już nic nie widziałam.
(Sieg, Kiba?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz