Patrzałam
w osłupieniu na martwe ciało Amana. Nawet się nie poznaliśmy. Doshite
ruszył w kierunku, którym poszli Sieg i wilkołaki.
- Nie. - złapałam go za ramię.
- Nie puszczę im tego płazem! - warknął na mnie.
- Nie rozumiesz? Oni właśnie tego chcą. Chcą nas tam zwabić.
Doshite rozluźnił się trochę.
- Ale nie zostawimy tego od tak. Musimy ich pokonać. - przerwał ciszę Kiba.
- Co chcesz zrobić? - spytałam.
- Jeśli się poddamy oni nas zabiją, i będą zabijać dalej.
- Chcesz z nimi stoczyć walkę?
- Taki mam zamiar, ale nie będę was zarażał.
- Nie puszczę cię samego. To szaleństwo!
- Ja też cię nie zostawię. Mój brat poświęcił życie by zrealizować
zadanie. Teraz ja je muszę kończyć. Jestem z tobą. - powiedział
stanowczo Doshite. Nie wyglądało na to, że zrezygnuje.
- Ja też idę z wami. - postanowiłam.
- Asami...
- Nie Kiba! Od zawsze kazałeś mi się nie pakować w kłopoty i to mnie
zawsze wilkołaki ze Złotego Stanu uważają za słabą! Dziś się to zmieni.
Nie pozwolę im cię zabić. Idę z wami i nie próbuj mnie powstrzymać, bo
się to źle skończy!
W skoku zmieniłam się w wilkołaka i pobiegłam za tropem Sieg'a i wilkołaków.
- Niezła jest. - powiedział Doshite i też pobiegł za mną.
- Wiem o tym. - zaśmiał się Kiba i dołączył do nas.
(Kto dokańcza?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz