Kiba mnie pocałował. Chciał by ten pocałunek trwał wiecznie. W końcu się od siebie odsunęliśmy.
- Teraz ci pozwolę.
- To znam teraz sposób byś zgadzała się częściej.
- Ale nie ryzykuj za bardzo. Nie chciałabym znów używać mocy.
- Postaram się.
Zaczęłam się śmiać. Siedzieliśmy przytuleni do siebie. W tym momencie otworzyło się okno i wleciało do środka trochę śniegu.
- To nie jest normalne. - powiedział Kiba podchodząc do okna by je zamknąć. Wyjrzał za okno i zesztywniał.
- Co jest? - spytałam podchodząc.
- Zostań tu. Zaraz wrócę.
- Nawet o tym nie myśl. Jeśli wychodzisz to idę z tobą.
Szybko zarzuciliśmy na siebie bluzy i wyszliśmy. Rozejrzałam się dookoła, ale nikogo nie widziałam.
- Możesz teraz wyjść! - krzyknął Kiba.
Wtedy zza drzewa wyszedł chłopak. Zrozumiałam po minie Kiby, że to ten sam chłopak, którego Kiba zatrzymał wcześniej.
(Kiba, Doshite?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz